Nekazaritza-lurra nekazariek eta abeltzainek duten ibilgeturik garrantzitsuena da, bai balio ekosistemikoagatik (CO2-aren hustubide gisa), bai laboreen ekoizpen-ahalmenaren oinarria izateagatik. Nekazaritza birsortzailea da lurzoruen osasuna hobetzeko aukerarik hurbilena. Nekazaritza birsortzaileak argi du zein den lortu beharreko azken helburua, baina ez daude adostuta, eta ez dago onartutako araurik, hori lortzeko ibilbideari buruz; nekazaritza birsortzailea tratamendu holistikoa da, definizio espezifikorik gabea, tokiari eta txandakako laboreei egokitua. Gaur egun ez dago hori bermatzen duen araudirik edo ziurtagiririk, ezta “birsortzaileak” zein diren esaten duen adostasun teknikorik ere. Proiektu honen erronka da, alde batetik, lurzoruaren birsorkuntza hori frogatzen duten adierazle kuantifikagarriak definitzea, Araban kontsumorako patataren ekoizpenerako maneiu birsortzailea zehaztea eta pilotu batean gauzatzea, patata horrek honako estandar hauek betetzen dituen ikustea UDAPA eta, azkenik, euskal linealen kontsumitzaileen artean interesik ba ote dagoen.

Europan, nekazaritza kudeatzeari buruzko araudi ziurtagarria nekazaritza ekologikorako (Europako araupean) eta nekazaritza integraturako bakarrik da posible, eskualdeetara egokitutako arau teknikoen arabera. Beraz, beharrezkoa da nekazaritza-sistemak parametro neurgarri eta objektibagarrien bidez definitzea, eta, gainera, argi eta garbi frogatuta egotea ingurumen- eta gizarte-onurak dituztela, nekazaritza-ustiategien errentagarritasun ekonomikoaren premisei eusten badiete, noski. Behar horri heltzen dio proiektuaren helburu nagusia den proiektuak REGENPAT.El. Hauen laguntza du proiektuak: LURSARE, UDAPA, EROSKI eta NEIKER, araban jateko patata ekoizteko nekazaritza birsortzailearen premisa orokorren arabera laborearen lurzoruaren birsorkuntza frogatzen duten adierazle kuantifikagarriak definitzea da.