O solo agrario é o inmobilizado máis importante que teñen os agricultores e gandeiros, tanto polo seu valor ecosistémico como sumidoiro de CO2 como por ser a base do potencial produtivo dos cultivos. A agricultura rexenerativa aparece como a alternativa de manexo máis próxima para mellorar a saúde dos solos. A agricultura rexenerativa ten claro o obxectivo final a conseguir, pero non están consensuadas, nin hai normas recoñecidas, do itinerario para logralo; a agricultura rexenerativa é un tratamento holístico, sen definición específica, axeitado ao sitio e aos cultivos en rotación. Actualmente non existe unha normativa ou unha certificación que o avale, nin sequera consenso técnico sobre que manejos son “rexenerativos”. O reto deste proxecto é, por unha banda, definir os indicadores cuantificables que demostren esa rexeneración do solo, determinar un manexo rexenerativo para a produción de pataca de consumo en Álava e levalo a cabo nun piloto, ver si esa pataca cumpre cos estándar de UDAPA e finalmente, si existe un interese entre os consumidores dos lineais vascos.

En Europa, a normativa de manexo agrícola certificable só é posible para a agricultura ecolóxica (baixo norma europea) e a agricultura integrada, baixo normas técnicas regionalmente adaptadas. É, por tanto, unha necesidade definir os sistemas agrícolas mediante parámetros medibles e objetivables e que ademais estean claramente demostrado o seu beneficio medioambiental e social por suposto que manteñan as premisas de rendibilidade económica das explotacións agrícolas. Esta necesidade é a abordada polo proxecto REGENPAT.O obxectivo principal do proxecto que conta coa colaboración de LURSARE, UDAPA, EROSKI e NEIKER, é definir os indicadores cuantificables que demostren a rexeneración do solo do cultivo baixo as premisas xerais da agricultura rexenerativa para a produción de pataca de consumo en Álava.